________________________________ Van: Emma Punt [mailto:emmapunt@gmail.com] Verzonden: woensdag 30 december 2009 16:05 Aan: wonderkat, foto wedstrijd Onderwerp: #wonderkat Hierbij (net op tijd?) een foto van wonderkat Tom. hartelijke groet, Emma Punt

Hierbij wat foto's van mijn wonderkat Mosa. Ik kreeg het boek Wonderkat cadeau omdat ik 3 blinde katten heb gehad. Met stijgende verbazing heb ik het boek gelezen. Het zou over Mosa kunnen gaan, een feest van herkenning. Twee van mijn blinde katten zijn, stokoud, overleden. Mosa is nog springlevend. Hij is geboren zonder ogen, had alleen twee lege oogkassen. Die heb ik laten sluiten omdat er bruin vocht uit bleef lekken waardoor zijn snoetje altijd plakkerig en vies was. Op één van de foto's ziet u hem net na de ingreep. Hij heeft dus ook nooit kunnen zien net als Homerus. Vorig jaar is hij verhuisd naar Stichting Dierenthuis in Aarle Rixtel. Hij was door hun bemiddeling bij mij gekomen. Het klikte echter absoluut niet met een van mijn andere katers. Er werd tot bloedens toe gevochten, dag in dag uit. Dat lag zeker niet alleen aan Mosa, mijn andere kater was ook zeer schuldig. Na vele maanden is hij uiteindelijk verhuisd. Ik ben er ziek van geweest, hij is zo'n bijzonder dier, ik houd zoveel van hem. Het boek is zo herkenbaar. Ook Mosa kan zich prima redden, vangt vliegen uit de lucht en heeft het hele interieur in zijn kopje. Hij botst vrijwel nergens tegenaan, weet precies waar hij een bochtje moet maken. Binnen een week had hij bijvoorbeeld mijn hele huis "gescand" en liep hij zelfs in mijn afgesloten tuin. Het kattenluik werd gewoon gebruikt. Hij speelt met alles wat beweegt, weet het feilloos te vinden. Ik heb zo van hem genoten en me verbaasd over de levenskracht van dit dier. Ik bezoek hem nog regelmatig en hij reageert onmiddellijk op mijn stem en komt meteen naar me toe. Het is een kanjer. Met vriendelijke groeten, Bea

Hierbij wat foto's van mijn wonderkat Mosa. Ik kreeg het boek Wonderkat cadeau omdat ik 3 blinde katten heb gehad. Met stijgende verbazing heb ik het boek gelezen. Het zou over Mosa kunnen gaan, een feest van herkenning. Twee van mijn blinde katten zijn, stokoud, overleden. Mosa is nog springlevend. Hij is geboren zonder ogen, had alleen twee lege oogkassen. Die heb ik laten sluiten omdat er bruin vocht uit bleef lekken waardoor zijn snoetje altijd plakkerig en vies was. Op één van de foto's ziet u hem net na de ingreep. Hij heeft dus ook nooit kunnen zien net als Homerus. Vorig jaar is hij verhuisd naar Stichting Dierenthuis in Aarle Rixtel. Hij was door hun bemiddeling bij mij gekomen. Het klikte echter absoluut niet met een van mijn andere katers. Er werd tot bloedens toe gevochten, dag in dag uit. Dat lag zeker niet alleen aan Mosa, mijn andere kater was ook zeer schuldig. Na vele maanden is hij uiteindelijk verhuisd. Ik ben er ziek van geweest, hij is zo'n bijzonder dier, ik houd zoveel van hem. Het boek is zo herkenbaar. Ook Mosa kan zich prima redden, vangt vliegen uit de lucht en heeft het hele interieur in zijn kopje. Hij botst vrijwel nergens tegenaan, weet precies waar hij een bochtje moet maken. Binnen een week had hij bijvoorbeeld mijn hele huis "gescand" en liep hij zelfs in mijn afgesloten tuin. Het kattenluik werd gewoon gebruikt. Hij speelt met alles wat beweegt, weet het feilloos te vinden. Ik heb zo van hem genoten en me verbaasd over de levenskracht van dit dier. Ik bezoek hem nog regelmatig en hij reageert onmiddellijk op mijn stem en komt meteen naar me toe. Het is een kanjer. Met vriendelijke groeten, Bea

Hierbij wat foto's van mijn wonderkat Mosa. Ik kreeg het boek Wonderkat cadeau omdat ik 3 blinde katten heb gehad. Met stijgende verbazing heb ik het boek gelezen. Het zou over Mosa kunnen gaan, een feest van herkenning. Twee van mijn blinde katten zijn, stokoud, overleden. Mosa is nog springlevend. Hij is geboren zonder ogen, had alleen twee lege oogkassen. Die heb ik laten sluiten omdat er bruin vocht uit bleef lekken waardoor zijn snoetje altijd plakkerig en vies was. Op één van de foto's ziet u hem net na de ingreep. Hij heeft dus ook nooit kunnen zien net als Homerus. Vorig jaar is hij verhuisd naar Stichting Dierenthuis in Aarle Rixtel. Hij was door hun bemiddeling bij mij gekomen. Het klikte echter absoluut niet met een van mijn andere katers. Er werd tot bloedens toe gevochten, dag in dag uit. Dat lag zeker niet alleen aan Mosa, mijn andere kater was ook zeer schuldig. Na vele maanden is hij uiteindelijk verhuisd. Ik ben er ziek van geweest, hij is zo'n bijzonder dier, ik houd zoveel van hem. Het boek is zo herkenbaar. Ook Mosa kan zich prima redden, vangt vliegen uit de lucht en heeft het hele interieur in zijn kopje. Hij botst vrijwel nergens tegenaan, weet precies waar hij een bochtje moet maken. Binnen een week had hij bijvoorbeeld mijn hele huis "gescand" en liep hij zelfs in mijn afgesloten tuin. Het kattenluik werd gewoon gebruikt. Hij speelt met alles wat beweegt, weet het feilloos te vinden. Ik heb zo van hem genoten en me verbaasd over de levenskracht van dit dier. Ik bezoek hem nog regelmatig en hij reageert onmiddellijk op mijn stem en komt meteen naar me toe. Het is een kanjer. Met vriendelijke groeten, Bea

Hierbij wat foto's van mijn wonderkat Mosa. Ik kreeg het boek Wonderkat cadeau omdat ik 3 blinde katten heb gehad. Met stijgende verbazing heb ik het boek gelezen. Het zou over Mosa kunnen gaan, een feest van herkenning. Twee van mijn blinde katten zijn, stokoud, overleden. Mosa is nog springlevend. Hij is geboren zonder ogen, had alleen twee lege oogkassen. Die heb ik laten sluiten omdat er bruin vocht uit bleef lekken waardoor zijn snoetje altijd plakkerig en vies was. Op één van de foto's ziet u hem net na de ingreep. Hij heeft dus ook nooit kunnen zien net als Homerus. Vorig jaar is hij verhuisd naar Stichting Dierenthuis in Aarle Rixtel. Hij was door hun bemiddeling bij mij gekomen. Het klikte echter absoluut niet met een van mijn andere katers. Er werd tot bloedens toe gevochten, dag in dag uit. Dat lag zeker niet alleen aan Mosa, mijn andere kater was ook zeer schuldig. Na vele maanden is hij uiteindelijk verhuisd. Ik ben er ziek van geweest, hij is zo'n bijzonder dier, ik houd zoveel van hem. Het boek is zo herkenbaar. Ook Mosa kan zich prima redden, vangt vliegen uit de lucht en heeft het hele interieur in zijn kopje. Hij botst vrijwel nergens tegenaan, weet precies waar hij een bochtje moet maken. Binnen een week had hij bijvoorbeeld mijn hele huis "gescand" en liep hij zelfs in mijn afgesloten tuin. Het kattenluik werd gewoon gebruikt. Hij speelt met alles wat beweegt, weet het feilloos te vinden. Ik heb zo van hem genoten en me verbaasd over de levenskracht van dit dier. Ik bezoek hem nog regelmatig en hij reageert onmiddellijk op mijn stem en komt meteen naar me toe. Het is een kanjer. Met vriendelijke groeten, Bea

hier een foto van onze 2 wonder katten echt echt om te zoenen moment l voskuil

Geachte mevrouw Cooper en jury, Ooit had ik 5 poezen, begonnen met 2 zusjes, waarvan 1 bij de ex is gebleven en de ander samen met mij en haar 3 kindjes een nieuw leven tegemoet is gegaan. 2 van de kids zijn vorig jaar, kort na elkaar, na 10 fijne jaren, helaas overleden. Achteraf bleek dat ze een aangeboren nierafwijking hadden. Dus nu leef ik, samen met 'moeders', de ster in deze fotoshoot, haar dochter Molly EN een nieuwe, kersverse echtgenoot, gezellig samen verder. Waarschijnlijk hebben jullie wel vaker een 'poes in een doosje' gezien, maar dit is onze Mickey (en dus alleen daarom al heel bijzonder :-) ) in een wel heel speciaal doosje. In het doosje zaten namelijk de rouwkaarten voor mijn toen pas overleden moeder. En ik denk dat Mickey het 'geweten' moet hebben, dat dit een erg speciaal doosje was, want de hele dag dat wij met de kaarten (en het verdriet rond het heengaan van mijn moeder) bezig waren, was ze niet van tafel, bij ons, de kaarten en uit het doosje weg te slaan. Ongelofelijk hoeveel troost je van zo'n klein beestje kun krijgen!! En dat voor een beest dat eigenlijk mensen als huisdier houdt?! Ik vond het in elk geval heel bijzonder en het heeft me door een aantal zeer moeilijke momenten heen gesleept. Ik hoop dan ook dat we Mickey mogen verwennen met o.a. zo'n grappige knispertunnel. Ik ga ervan uit dat Molly als vanzelf meegeniet, wanneer ze door Mickey door de tunnel wordt gejaagd, dan zal ik haar voor de schrik verwennen met zo'n lekker snoepje uit het verwenpakket!! Alvast dank voor het uitzetten van de leuke wedstrijd en ik kijk nu al uit naar de vele, leuke en ontroerende foto's die zullen worden opgestuurd! Met vriendelijke groet, Agnes

Geachte mevrouw Cooper en jury, Ooit had ik 5 poezen, begonnen met 2 zusjes, waarvan 1 bij de ex is gebleven en de ander samen met mij en haar 3 kindjes een nieuw leven tegemoet is gegaan. 2 van de kids zijn vorig jaar, kort na elkaar, na 10 fijne jaren, helaas overleden. Achteraf bleek dat ze een aangeboren nierafwijking hadden. Dus nu leef ik, samen met 'moeders', de ster in deze fotoshoot, haar dochter Molly EN een nieuwe, kersverse echtgenoot, gezellig samen verder. Waarschijnlijk hebben jullie wel vaker een 'poes in een doosje' gezien, maar dit is onze Mickey (en dus alleen daarom al heel bijzonder :-) ) in een wel heel speciaal doosje. In het doosje zaten namelijk de rouwkaarten voor mijn toen pas overleden moeder. En ik denk dat Mickey het 'geweten' moet hebben, dat dit een erg speciaal doosje was, want de hele dag dat wij met de kaarten (en het verdriet rond het heengaan van mijn moeder) bezig waren, was ze niet van tafel, bij ons, de kaarten en uit het doosje weg te slaan. Ongelofelijk hoeveel troost je van zo'n klein beestje kun krijgen!! En dat voor een beest dat eigenlijk mensen als huisdier houdt?! Ik vond het in elk geval heel bijzonder en het heeft me door een aantal zeer moeilijke momenten heen gesleept. Ik hoop dan ook dat we Mickey mogen verwennen met o.a. zo'n grappige knispertunnel. Ik ga ervan uit dat Molly als vanzelf meegeniet, wanneer ze door Mickey door de tunnel wordt gejaagd, dan zal ik haar voor de schrik verwennen met zo'n lekker snoepje uit het verwenpakket!! Alvast dank voor het uitzetten van de leuke wedstrijd en ik kijk nu al uit naar de vele, leuke en ontroerende foto's die zullen worden opgestuurd! Met vriendelijke groet, Agnes

Goedemiddag, Mijn lieve katje Adjuh (zijn eerste naam is Patsertje Punch Piet, omdat hij zo sterk was in het begin) is een bijzonder gevalletje en daarom wil ik hem insturen voor de fotowedstrijd. Zijn naam is veranderd naar Adjuh omdat hij soms een beetje naïef en dom is (zoals Adje van Paul de Leeuw) Ik ken Adjuh vanaf dat hij een paar uur was. Helaas is hij samen met zijn broertje en zusjes veel te vroeg geboren, hij woog nog geen 50 gram. Zijn broertjes en zusjes zijn overleden omdat hun moeder niet voor ze kon zorgen. Adjuh is dus helemaal met de hand grootgebracht. Sinds hij een aantal weken was, kwam hij bij mij en mijn zus wonen in ons appartementje waarin we net waren gaan wonen. Het was ons eerste avontuur uit huis. Adjuh kreeg hier een vriendje erbij, Boef. Samen hebben ze heel wat avonturen beleefd. Toen mijn zus uiteindelijk ging verhuizen naar een andere stad, ben ik samen met mijn vriend en Adjuh ergens anders gaan wonen. Adjuh kreeg er in die tussentijd vriendjes bij, omdat Boef met mijn zus meeging. Allereerst kwam Almudena, toen Amina, toen Lahja en toen Sienna. Amina was erg ziek. Zij is helaas overleden aan FIP. Daarna kwam er nog een vriendje bij voor Adjuh: Baby. Met zijn vijven leven ze nou nog lekker bij ons in het appartementje. Omdat hij al zo had gevochten voor zijn leventje, heeft hij altijd een hele bijzondere plek in mijn hart gehad. Hij was het eerste katje die ik kende vanaf het moment dat hij werd geboren. Omdat hij met de hand in opgevoed, is hij heel lief en rustig. Ik mag alles met hem doen. Helaas kreeg hij eind oktober dit jaar meer probleempjes in zijn toch al korte leventje. (hij is van 5 augustus 2007) Na een week overgeven bleek dat een bloedvaatje van de navelstreng die normaal verdwijnen er nog zat en dat daaromheen zijn darmpjes zaten. Na een snelle operatie had hij moeite met bijkomen en hij was onderkoeld. Gelukkig mocht hij na 5 dagen bij de dierenarts weer mee naar huis. Na een week werd hij erg kortademig, benauwd en duizelig. Ik ben toen weer snel met hem naar de dierenarts gegaan. Na wat onderzoekjes is hier uit gekomen dat hij hartproblemen heeft. Hij heeft nou levenslange medicatie. Als zijn leven vanaf nu verdubbeld zou worden zal al een wonder zijn. Al met al heeft hij dus al heel veel meegemaakt, maar blijft desondanks de vrolijkheid zelve en blijft zo lief als de allereerste keer dat ik hem in mijn handen had. Ik zou hem voor geen goud willen missen en koester elk moment dat ik samen met hem kan zijn. Ik hoop dat hij nou heel veel jaartjes mee gaat, ook al weet ik dat dat waarschijnlijk valse hoop is. Hij heeft mij heel erg geholpen in de moeilijke tijden van beginnen met nieuwe dingen: studeren, eigen huis, samenwonen. Hij is er altijd voor mij geweest en zal er zeker voor altijd voor mij zijn! Omdat hij zo speciaal voor mij is ga ik zeer binnenkort een tattoo laten zetten van zijn voetje. Op die manier zal hij altijd een beetje bij me zijn, waar hij ook is en hoe zijn leventje ook wordt voortgezet. Nog een gedichtje die mijn zus heeft geschreven en die gewoon bij Adjuh hoort: Als ik bij jou ben bestaat er geen pijn Ik heb geen verdriet meer En alles lijkt vredig te zijn Als ik bij jou ben bestaat er geen onmacht Ik heb geen angst meer En ik zit vol met nieuwe kracht Maar ook als we even niet samen zijn Zal ik die kracht steeds beleven Omdat ik weet dat jij, waar je ook bent Mij altijd die kracht en liefde zal blijven geven. Bijgaand een foto van Adjuh. Ik hoop dat ik op deze manier iedereen duidelijk kan maken hoeveel hij voor mij betekent! Ik ben het boek van Gwen Cooper met veel herkenning en plezier aan het lezen. Hij zal vast snel uit zijn! Met vriendelijke groeten, Zwenneke

Jurina Randwijk Lohmanpark 26 5142 TM Waalwijk