Mijn ouders zijn afgelopen zomer naar Amsterdam verhuisd. 75 en 76 zijn ze. Ze wonen nu op loopafstand. Mijn moeder wandelt met mij mee, op de dagen dat ik Bobby naar de voorschool breng. Daar gaat ze sinds enkele maanden twee ochtenden per week naartoe. We slalommen tussen studenten door, en ouders die zo vroeg al met verbeten gezichten hun kinderen naar school toebrengen. Mensen die zich naar hun banen haasten. Bobby doet verslag van alles dat zij ziet. Een reiger op het dak van een rode auto. De pizzabakkers. Een hond die lijkt op een leeuw. Mijn moeder observeert en luistert. Vanmorgen pakte ze dit blaadje van de grond. Van de Ginkgo boom, vertelde ze. Eigenlijk zijn het twee bladen in één, zie je dat? En ze wees mij op die kleine inham bovenin. Goethe schreef daarover, ging ze verder. Omdat het bij de mensen ook zo is. En ik wist dat er later die ochtend een slordige scan of Google link op whatsapp zou volgen met het gedicht dat zij bedoelde (swipe, maar eens). Deze ochtenden zijn mij in korte tijd zeer dierbaar geworden.
Een nieuwe week, vol mogelijkheden. Bekijk de dingen eens van een andere kant. Of door een andere bril, zoals Bobby hier doet. Maak er wat moois van, lieve mensen! 
foto: @latoyavandermeeren voor @mothermusemag
Het waren de jaren negentig. Ik was die jongen die niet op kwam dagen, terwijl zijn Amerikaanse vrienden nog zo gezegd hadden; “be there, or be square”. #throwbackthursday
“Nee mama, niet praten!” Hoed je voor de dag dat Bobby puber wordt. En nóg meer op haar moeder gaat lijken. 
foto: @latoyavandermeeren
The old man and the sea, dacht ik bij het zien van deze foto, toen fotografe @irisplanting hem stuurde. En ‘wat gaat dat hard, nu we kinderen hebben’, dacht ik daarna. En ‘nu snap ik waarom Romy zo vaak grappen over mijn leeftijd maakt’, ook nog. Maar dat van het ouder worden bedoel ik positief. Er zit een rust in ouder worden, die ik heel prettig vind. Alsof de grijze haren en de lachrimpels mij er steeds weer aan herinneren dat dit mooie jaren zijn, en dat het mij in deze fase van het leven eindelijk echt lukt om te genieten van waar ik sta, van wat er in mijn leven gebeurt, in plaats van altijd onrustig vooruit te kijken.
Hoe krijg ik snel een sixpack? Op welke manier kan ik buikvet het best aanpakken? Wat moet ik doen om slanke armen te krijgen? Of ronde billen? Vragen over trainen zijn vaak vragen over het uiterlijk. Mensen vergeten dat zo’n uiterlijk doel niet zo goed werkt. Eigenlijk zijn dat niet eens echt doelen, het zijn gevolgen van iets dat je doet. Doelen blijven vaak te vaag. Dan hoor je iemand zeggen dat zij of hij voortaan minder alcohol gaat drinken. Of meer groenten gaat eten. Vaker naar de gym zal gaan dit jaar. Zo’n vaag voornemen is onmogelijk vol te houden. Geen wonder dus dat afhaken na een enthousiaste poging zo ontzettend veel voorkomt. Je kunt jezelf het best eerst eens afvragen wat je bereid op te offeren. Dan heb je een mooi fundament. En dan kun je ook inschatten of je het er echt voor over hebt. Dus niet ‘ik ga minder  alcohol drinken’, maar ‘ik drink geen alcohol meer’. Niet ‘ik ga vaker naar de gym’, maar een concreet aantal dagen per week noemen. Niet ‘meer groenten’, maar ‘elke dag bij twee maaltijden groenten eten’. En als je echt iets gedaan wil krijgen, moet je daar iets voor over hebben. Een offer brengen. ‘Maar het moet wel leuk blijven’, zeggen mensen dan. En dan heb je dus meteen een indicatie van het antwoord op die eerdere vraag; hoe ver wil je gaan om je doelen te bereiken?
Ik ben ervan overtuigd dat je met een concreet doel het best dagelijks bezig kunt zijn. Dat geldt voor elk type doel. Wil je bijvoorbeeld een boek schrijven? Schrijf dan elke dag. En om bij die vergelijking te blijven; het doel is dan dus precies dat; elke dag te schrijven. Het doel is niet dat boek zelf. Dat is het gevolg van wat je doet, zoals ook die sixpack geen doel is, maar een gevolg van dagelijks trainen én gedisciplineerd eten.
Hou je doelen simpel. En dan bedoel ik niet ‘makkelijk’, maar overzichtelijk. En werk er elke dag aan, wat het ook is. 
foto: @cavideo voor @reeboknl
Op 22 november openen we onze nieuwste @vondelgym Om dat te vieren organiseren we ‘s middags een leuke workout om de locatie in te wijden. Daar kun je bij zijn. Laat hieronder weten aan wie jij deze trainingservaring & mijn boek FIT cadeau wil geven, én waarom. We kiezen 30 personen uit, en nemen contact op via je Instagram DM. De training begint om 11u. Ik geef hem samen met mijn Vondelgym collega’s. En prijswinnaars zijn uiteraard welkom om later die middag (vanaf 16u) ook de feestelijke opening bij te wonen. Tot dan! 
foto: @nandahagenaars 
omslag ontwerp: @emielsteenhuizen
Bring it on, baby!
Mijn broers en ik. Vroege jaren tachtig. We waren bruidsjonkers. Voor het eerst naar een kapper geweest. Op kosten van het bruidspaar. Een paar jaar later zou een tandarts vier beugels adviseren. De matrozenpakken hebben we daarna nog één keer aan gehad. Naar de kerk.  En die wandelstafjes hebben jaren trouw dienst gedaan als venijnig striemend zwaard tijdens het spelen. Dat klinkt Reviaans, in combinatie met die matrozen look. Maar zo is het niet bedoeld. Evenmin kan iemand ooit gedacht hebben dat het een goede beslissing was vier jongens zó gekleed de openbare ruimte in te sturen. Onder leeftijdgenoten, nog wel. Maar het waren de jaren tachtig. Zo ging dat toen, lees je ook op het account van mijn broer @klaasboom waar ik met deze foto geconfronteerd werd. Ik weet niet zeker of het ooit is goed gekomen. #tbt
De badstofjaren. Toen ik op een muildier door de straten trok. #throwbackthursday
My main man Mosie. Young Moshe. Tien maanden oud vandaag. 💕

foto: @latoyavandermeeren
Vergeet niet zo nu en dan te lachen vandaag. Of iemand te verrassen met je glimlach. Er is weinig zo leuk op straat dan een gezicht te zien ‘open gaan’ als het een glimlach ontmoet. 
foto: @irisplanting
Één van de moeilijkste aspecten van opvoeding vind ik het evenwicht zoeken tussen loslaten en beschermen. Ik kan me voorstellen dat het alleen maar moeilijker wordt als je kinderen ouder worden. Zelf op de fiets naar school willen, of later uitgaan en zonder ons op reis met vrienden. Ik wil dat ze nieuwsgierig zijn, ondernemend en avontuurlijk. Niet terughoudend of bang. Maar tegelijkertijd voel ik me zo nu en dan verlamd door angst dat er iets misgaat. Wanneer ik nieuwsberichten lees over de kinderen van anderen. Of als ik Bobby tijdens een wandeling ver voor ons uit laat gaan met haar step, en ik haar plotseling zie versnellen richting een straat of gracht. Ze is twee en ziet zelden ergens het gevaar van in. Dat vergeet ik vaak. Een paar minuten voordat deze foto gemaakt werd, hing ze bijna bij de aapjes aan de andere kant van dit hek. Ze kan goed klauteren, ziet in alles een klimrek. En omdat ik dan ook heel trots ben, laat ik haar soms net te lang haar gang gaan. Denk ik. Want wat is te lang? Ze viel vanmiddag niet. En kun je een evenwicht ooit anders vinden dan op gevoel?
started. #throwbackthursday
Die Veritas (waarheid) tatoeage liet ik ooit zetten vanwege mijn televisiewerk. Misschien is het wel nergens zo makkelijk te veinzen en manipuleren als bij tv programma’s. Maar ze worden zoveel mooier wanneer ze écht zijn, als ze over het leven gaan zoals dat voor mensen daadwerkelijk is. Zo wilde ik werken, met de waarheid. Mensen laten zien zoals ze zijn. Met echte levens. De waarheid ontdekken waar die omgeven is met vooroordelen.
Mijn eigen waarheden te blijven bevragen ook. Zelf waarachtig te zijn, in contacten, interviews en relaties. Er zitten veel gedachten achter zo’n tatoeage. Maar als mensen ernaar vragen, zeg ik meestal maar dat ik bij die studentenvereniging zat.

foto: @barthoningh
Tatoeage: @tychoveldhoen
Wandelen met Moshe.
Polletje piekhaar, noemde mijn vader mij vroeger. Haar als een bos stro. Dat is het al een tijdje niet meer. Maar pieken doet het nog altijd weerbarstig.

foto: @gertroersma
ik gaf de kapper een plaatje van Ivan Drago, uit Rocky IV. De weken daarna ging ik als wandelende wc borstel door het leven. Mijn moeder besloot voortaan maar weer zelf mijn haren te knippen. #tbt
Één van de leukste dingen aan reizen is het thuiskomen, zegt mijn moeder vaak. Voor werken geldt hetzelfde. Hoe leuk dat werk ook is, hoe mooi de ervaringen en ontmoetingen ook zijn. Er gaat niets boven thuiskomen.
Een nieuwe week, vol mogelijkheden. Organiseer je rustmomenten. Zet ze in je agenda, zodat ze er niet bij inschieten. Na de stilte komen de ideeën. Maak er wat moois van, lieve mensen!
mood.
In de bergen bij Noordwijk nog even mentaal aan het voorbereiden op @healthyfest Hotel dit weekend.
Voor @huttenkwark maak ik de online serie #Eenstevigontbijtmet Korte gesprekken over ontbijt en ambities. De nieuwe aflevering, met @chickslovefood, staat nu in mijn IGtv.
Hey there li’ll fellow! Dierendag. #tbt

« 1 2 3 4 ... 79 »

Last mentioned in:

All mentions »

Arie Boomsma

Amsterdam

Het optimisme grenst aan onverantwoordelijkheid

web www.arieboomsma.nl

statistics

  • friends:

    0

  • followers:

    70

  • total posts:

    1889


calendar

friends

no friends, let's find some!

show all »