“Een nieuwe week”, begon ik vanmorgen een paar keer te tikken. Maar de beelden van roomblanke hooligans die gisteren met gebalde vuisten door de straten stampten tijdens de intochten van Sinterklaas zitten in de weg. En ook de toon van reacties onder een post van @gverbaan , één van de leukste, grappigste actrices van ons land. Om over de reacties op actievoerders en politici nog maar te zwijgen. Ik denk dat het belangrijk is de drang om jezelf buiten de Pietendiscussie te houden te negeren. Spreek je uit. Wees betrokken. Laat haat en racisme nooit winnen.
De pietendiscussie is helaas geen echte discussie, met argumenten enzo. Tradities moet je niet veranderen, wordt er bijvoorbeeld steeds geroepen. In een debat zou je dan beginnen over stierenvechten, jagen, de doodstraf, vrouwen die niet naar school mogen, roken of andere tradities en gewoonten die werden ingehaald door de tijd. Zelfs de sinterklaastraditie werd al eerder aangepast. We stoppen geen kinderen meer in de zak om ze te ontvoeren naar een ander land, en we ranselen ze ook al een tijdje niet meer af met die bos takken, de roede. Wie zet er nog een kind op schoot bij een bekleder van het ambt?
Maar zo’n discussie is dit niet. Argumenten doen er niet toe. Het gaat om sentimenten. Pas als je begrijpt waarom mensen het gevoel hebben dat hen iets wordt afgenomen, kom je verder. Want dat gevoel gaat dieper. Dat merk je aan opmerkingen als ‘wij bemoeien ons toch ook niet met hun tradities’, waarna een Suikerfeest of slachtfeest genoemd wordt. De angst voor een vreemdeling die geld kost. Werk, ruimte en tradities komt wegnemen. Eigen gewoonten komt opleggen. Die angst wordt geprojecteerd op dit debat. Op de Piet. De huidskleur van de knecht zet alle sluizen open.
Het is droevig dat sommige Nederlanders andere Nederlanders niet als Nederlanders zien. Dat er in ’zij’ en ‘wij’ gesproken wordt. Je zou willen dat al die mensen elkaar gewoon zouden leren kennen. Over en weer. Als je iemand kent, en leert begrijpen, is
Altijd een grappig moment. De carrier losklikken zonder dat Mozes eruit glijdt. Oogt onbeholpen, maar... I got you, li’ll buddy. 💕
Mijn rechterknie is kapot. Al 28 jaar. Een onfortuinlijke botsing met een keeper op het voetbalveld (wel gescoord!). Op de 1e foto zie je de doktersverklaring. Zo’n beetje alles wat kapot kan is kapot. Omdat ik nog niet uitgegroeid was, kon ik niet direct geopereerd worden. Na een langdurige revalidatie mocht ik weer trainen, en basketballen met een beugel om mijn knie. Een brace. Daar heb ik mijn collegejaren op gespeeld. Je ziet hem op de laatste foto. Dat was tijdens mijn laatste seizoen. Het jaar daarna werd ik geopereerd (die vlezige foto met al die nietjes in de littekens), en mocht ik niet meer basketballen.
Nu heb ik zelden last van die knie. Maar mijn rechterbeen is minder ”vol” dan het linker. Het staat ook licht naar binnen. En er zit permanent vocht in die knie. Het is de reden dat ik nooit een training doe zonder minimaal één beenoefening. Ik moet die spieren sterk houden. Op foto’s, zoals die tweede hier, voor @menshealthnl, zet ik liever mijn linker been voor, omdat daar geen vocht of deuken te zien zijn. Maar verder laat ik mij door die blessure niet beperken. Of bijna niet. Want de dagen dat ik onachtzaam aan een potje strandvolleybal begon zijn voorbij, en ik ren ook liever niet op harde ondergrond vanwege de extra zwelling die daarna een paar weken blijft hangen.
Tussen de reacties op mijn aankondiging gisteren, dat we bij onze nieuwe @vondelgym locatie geen stoelen zullen hebben, stond een paar keer dat we daarmee mensen met blessures of beperkingen buitensluiten. Dat steekt mij. Ik ben er juist zo trots op dat bij ons iedereen welkom is, en dat wij leden hebben van 0 tot 76. En zeker ook mensen met beperkingen. Die mensen hebben iets met elkaar gemeen; ze zoeken naar wat ze wél kunnen in plaats van zich te laten beperken door wat ze misschien niet meer kunnen. En het is natuurlijk niet zo dat iemand die minder valide is, of om een andere reden even wil plaatsnemen, nergens kan zitten. Het is vooral een beweging tegen de vanzelfsprekendheid van d
Ik heb geen stoelen meer in mijn werkkamer. Een experiment om (nog)meer te staan. De meeste mensen zitten overdag meer uren, dan dat ze ‘s nachts slapen. En zitten is niet zo goed voor je, daar hebben we het vaker over gehad. Zelf een stabureau laten maken dus (@robuustamsterdam), maar ook in de nieuwe @vondelgym zullen straks helemaal geen stoelen zijn. Niet in de horeca, niet in de kantoren, de fysioruimtes, kleedkamers. Een locatie zonder stoelen. Die beslissing zorgde voor mooie discussies met collega’s en onze architect. We wilden namelijk wel dat mensen kunnen blijven hangen rond hun trainingen, om te eten, drinken, werken. Dat het ook gezellig is in de gym. Maar ook voorop blijven lopen wat betreft een vitale werkomgeving. Stapels schetsen en ideeën kwamen voorbij. Volgende week gaat die nieuwe gym open. Dan kun je zien hoe we dat hebben opgelost. Met veel dank aan het supercreatieve @tank_amsterdam Het blijft spannend, zo’n experiment. Maar ik ben er ontzettend trots op dat we deze stap hebben gezet.
Mijn ouders zijn afgelopen zomer naar Amsterdam verhuisd. 75 en 76 zijn ze. Ze wonen nu op loopafstand. Mijn moeder wandelt met mij mee, op de dagen dat ik Bobby naar de voorschool breng. Daar gaat ze sinds enkele maanden twee ochtenden per week naartoe. We slalommen tussen studenten door, en ouders die zo vroeg al met verbeten gezichten hun kinderen naar school toebrengen. Mensen die zich naar hun banen haasten. Bobby doet verslag van alles dat zij ziet. Een reiger op het dak van een rode auto. De pizzabakkers. Een hond die lijkt op een leeuw. Mijn moeder observeert en luistert. Vanmorgen pakte ze dit blaadje van de grond. Van de Ginkgo boom, vertelde ze. Eigenlijk zijn het twee bladen in één, zie je dat? En ze wees mij op die kleine inham bovenin. Goethe schreef daarover, ging ze verder. Omdat het bij de mensen ook zo is. En ik wist dat er later die ochtend een slordige scan of Google link op whatsapp zou volgen met het gedicht dat zij bedoelde (swipe, maar eens). Deze ochtenden zijn mij in korte tijd zeer dierbaar geworden.
Een nieuwe week, vol mogelijkheden. Bekijk de dingen eens van een andere kant. Of door een andere bril, zoals Bobby hier doet. Maak er wat moois van, lieve mensen! 
foto: @latoyavandermeeren voor @mothermusemag
Het waren de jaren negentig. Ik was die jongen die niet op kwam dagen, terwijl zijn Amerikaanse vrienden nog zo gezegd hadden; “be there, or be square”. #throwbackthursday
“Nee mama, niet praten!” Hoed je voor de dag dat Bobby puber wordt. En nóg meer op haar moeder gaat lijken. 
foto: @latoyavandermeeren
The old man and the sea, dacht ik bij het zien van deze foto, toen fotografe @irisplanting hem stuurde. En ‘wat gaat dat hard, nu we kinderen hebben’, dacht ik daarna. En ‘nu snap ik waarom Romy zo vaak grappen over mijn leeftijd maakt’, ook nog. Maar dat van het ouder worden bedoel ik positief. Er zit een rust in ouder worden, die ik heel prettig vind. Alsof de grijze haren en de lachrimpels mij er steeds weer aan herinneren dat dit mooie jaren zijn, en dat het mij in deze fase van het leven eindelijk echt lukt om te genieten van waar ik sta, van wat er in mijn leven gebeurt, in plaats van altijd onrustig vooruit te kijken.
Hoe krijg ik snel een sixpack? Op welke manier kan ik buikvet het best aanpakken? Wat moet ik doen om slanke armen te krijgen? Of ronde billen? Vragen over trainen zijn vaak vragen over het uiterlijk. Mensen vergeten dat zo’n uiterlijk doel niet zo goed werkt. Eigenlijk zijn dat niet eens echt doelen, het zijn gevolgen van iets dat je doet. Doelen blijven vaak te vaag. Dan hoor je iemand zeggen dat zij of hij voortaan minder alcohol gaat drinken. Of meer groenten gaat eten. Vaker naar de gym zal gaan dit jaar. Zo’n vaag voornemen is onmogelijk vol te houden. Geen wonder dus dat afhaken na een enthousiaste poging zo ontzettend veel voorkomt. Je kunt jezelf het best eerst eens afvragen wat je bereid op te offeren. Dan heb je een mooi fundament. En dan kun je ook inschatten of je het er echt voor over hebt. Dus niet ‘ik ga minder  alcohol drinken’, maar ‘ik drink geen alcohol meer’. Niet ‘ik ga vaker naar de gym’, maar een concreet aantal dagen per week noemen. Niet ‘meer groenten’, maar ‘elke dag bij twee maaltijden groenten eten’. En als je echt iets gedaan wil krijgen, moet je daar iets voor over hebben. Een offer brengen. ‘Maar het moet wel leuk blijven’, zeggen mensen dan. En dan heb je dus meteen een indicatie van het antwoord op die eerdere vraag; hoe ver wil je gaan om je doelen te bereiken?
Ik ben ervan overtuigd dat je met een concreet doel het best dagelijks bezig kunt zijn. Dat geldt voor elk type doel. Wil je bijvoorbeeld een boek schrijven? Schrijf dan elke dag. En om bij die vergelijking te blijven; het doel is dan dus precies dat; elke dag te schrijven. Het doel is niet dat boek zelf. Dat is het gevolg van wat je doet, zoals ook die sixpack geen doel is, maar een gevolg van dagelijks trainen én gedisciplineerd eten.
Hou je doelen simpel. En dan bedoel ik niet ‘makkelijk’, maar overzichtelijk. En werk er elke dag aan, wat het ook is. 
foto: @cavideo voor @reeboknl
Op 22 november openen we onze nieuwste @vondelgym Om dat te vieren organiseren we ‘s middags een leuke workout om de locatie in te wijden. Daar kun je bij zijn. Laat hieronder weten aan wie jij deze trainingservaring & mijn boek FIT cadeau wil geven, én waarom. We kiezen 30 personen uit, en nemen contact op via je Instagram DM. De training begint om 11u. Ik geef hem samen met mijn Vondelgym collega’s. En prijswinnaars zijn uiteraard welkom om later die middag (vanaf 16u) ook de feestelijke opening bij te wonen. Tot dan! 
foto: @nandahagenaars 
omslag ontwerp: @emielsteenhuizen
Bring it on, baby!
Mijn broers en ik. Vroege jaren tachtig. We waren bruidsjonkers. Voor het eerst naar een kapper geweest. Op kosten van het bruidspaar. Een paar jaar later zou een tandarts vier beugels adviseren. De matrozenpakken hebben we daarna nog één keer aan gehad. Naar de kerk.  En die wandelstafjes hebben jaren trouw dienst gedaan als venijnig striemend zwaard tijdens het spelen. Dat klinkt Reviaans, in combinatie met die matrozen look. Maar zo is het niet bedoeld. Evenmin kan iemand ooit gedacht hebben dat het een goede beslissing was vier jongens zó gekleed de openbare ruimte in te sturen. Onder leeftijdgenoten, nog wel. Maar het waren de jaren tachtig. Zo ging dat toen, lees je ook op het account van mijn broer @klaasboom waar ik met deze foto geconfronteerd werd. Ik weet niet zeker of het ooit is goed gekomen. #tbt
De badstofjaren. Toen ik op een muildier door de straten trok. #throwbackthursday
My main man Mosie. Young Moshe. Tien maanden oud vandaag. 💕

foto: @latoyavandermeeren
Vergeet niet zo nu en dan te lachen vandaag. Of iemand te verrassen met je glimlach. Er is weinig zo leuk op straat dan een gezicht te zien ‘open gaan’ als het een glimlach ontmoet. 
foto: @irisplanting
Één van de moeilijkste aspecten van opvoeding vind ik het evenwicht zoeken tussen loslaten en beschermen. Ik kan me voorstellen dat het alleen maar moeilijker wordt als je kinderen ouder worden. Zelf op de fiets naar school willen, of later uitgaan en zonder ons op reis met vrienden. Ik wil dat ze nieuwsgierig zijn, ondernemend en avontuurlijk. Niet terughoudend of bang. Maar tegelijkertijd voel ik me zo nu en dan verlamd door angst dat er iets misgaat. Wanneer ik nieuwsberichten lees over de kinderen van anderen. Of als ik Bobby tijdens een wandeling ver voor ons uit laat gaan met haar step, en ik haar plotseling zie versnellen richting een straat of gracht. Ze is twee en ziet zelden ergens het gevaar van in. Dat vergeet ik vaak. Een paar minuten voordat deze foto gemaakt werd, hing ze bijna bij de aapjes aan de andere kant van dit hek. Ze kan goed klauteren, ziet in alles een klimrek. En omdat ik dan ook heel trots ben, laat ik haar soms net te lang haar gang gaan. Denk ik. Want wat is te lang? Ze viel vanmiddag niet. En kun je een evenwicht ooit anders vinden dan op gevoel?
started. #throwbackthursday
Die Veritas (waarheid) tatoeage liet ik ooit zetten vanwege mijn televisiewerk. Misschien is het wel nergens zo makkelijk te veinzen en manipuleren als bij tv programma’s. Maar ze worden zoveel mooier wanneer ze écht zijn, als ze over het leven gaan zoals dat voor mensen daadwerkelijk is. Zo wilde ik werken, met de waarheid. Mensen laten zien zoals ze zijn. Met echte levens. De waarheid ontdekken waar die omgeven is met vooroordelen.
Mijn eigen waarheden te blijven bevragen ook. Zelf waarachtig te zijn, in contacten, interviews en relaties. Er zitten veel gedachten achter zo’n tatoeage. Maar als mensen ernaar vragen, zeg ik meestal maar dat ik bij die studentenvereniging zat.

foto: @barthoningh
Tatoeage: @tychoveldhoen
Wandelen met Moshe.
Polletje piekhaar, noemde mijn vader mij vroeger. Haar als een bos stro. Dat is het al een tijdje niet meer. Maar pieken doet het nog altijd weerbarstig.

foto: @gertroersma
ik gaf de kapper een plaatje van Ivan Drago, uit Rocky IV. De weken daarna ging ik als wandelende wc borstel door het leven. Mijn moeder besloot voortaan maar weer zelf mijn haren te knippen. #tbt
Één van de leukste dingen aan reizen is het thuiskomen, zegt mijn moeder vaak. Voor werken geldt hetzelfde. Hoe leuk dat werk ook is, hoe mooi de ervaringen en ontmoetingen ook zijn. Er gaat niets boven thuiskomen.
Een nieuwe week, vol mogelijkheden. Organiseer je rustmomenten. Zet ze in je agenda, zodat ze er niet bij inschieten. Na de stilte komen de ideeën. Maak er wat moois van, lieve mensen!

« 1 2 3 4 ... 79 »

Last mentioned in:

All mentions »

Arie Boomsma

Amsterdam

Het optimisme grenst aan onverantwoordelijkheid

web www.arieboomsma.nl

statistics

  • friends:

    0

  • followers:

    70

  • total posts:

    1893


calendar

friends

no friends, let's find some!

show all »